banana boat

”…  อึกอักอะไรอยู่ได้ จะถามอะไรก็ถามไปสิ ..

พี่โบ๊ตครับ .. 

เอ่อ แล้วสรุปว่าพวกผมนี่คือ อยู่ในเส้นทางไหมครับ . .

…

” อยู่ครับ ”

—————-

คำถามสุดท้ายของบทสนทนาแรกระหว่างวงมะลิกับพี่โบ๊ตหรือบานาน่าโบ๊ต ที่พวกเราเกรงกลัวกันจบลงที่ประโยคนั้น พร้อมกับคำพูดและสีหน้าที่ดีใจระหว่างรอลิฟท์และอยู่ในลิฟท์   ” เฮ้ย แม่ง .. จริงเหรอวะ .. ” คำพูดซำไปซ้ำมาของโอมเมื่อ 5 ปีที่แล้ว

ซึ่งน่าตกใจเหมือนกันหากนึกย้อนกลับไป  ”เส้นทาง” ที่พวกเราถามถึง จนถึงทุกวันนี้ เราก็ยังอยู่บนเส้นทางนั้น อาจจะมีแยกไปซ้ายไปขวา หรือพักระหว่างทางบ้าง แต่จุดหมายปลายทางนั้นก็ยังเหมือนเดิม และดูเหมือนว่าเริ่มจะเห็นได้ชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ  จากบทสทนาแรกวันนั้นจนถึงทุกวันนี้ คำว่าพี่โบ๊ตครับ ถ้าจะให้นับน่าจะมีเกินล้านครั้ง  ช่างเป็นการเดินทางที่ยาวนานเหลือเกิน ซึ่งหากจะย้อนมองกลับไปก็ยิ่งอดคิดไม่ได้อีกว่า ‘อะไร’ ที่คอยทำหน้าที่เป็นเหมือนหางเสือเรือ ที่คอยกำกับและควบคุมเส้นทางการเดินเรือของเรือลำนี้ให้แล่นมาได้จนถึงทุกวันนี้   เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทุกๆ เช้า พร้อมกับคำถามเรื่องงานจนถึงเรื่องส่วนตัว ไอ้โอมอ่ะ ไอ้น้อตอ่ะ  ..  พี่โบ๊ต .. ตีแบดพี่  พี่โบ๊ตฮะ .. แดกเหล้า !  . . . ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีโปรดิวเซอร์คนไหนที่จะสนิทกับศิลปินได้มากขนาดนี้หรือเปล่า และไม่เคยคิดอยากจะรู้  .. จะมีไหม ใครที่มานั่นฟังปัญหาของเราได้ทุกเรื่อง ช่วยแก้ปัญหาให้ทุกเรื่อง ช่วยหาซื้อกีตาร์ พาไปซื้อ ต่อให้ ลดให้ และจ่ายให้ (ก่อน 55) สอนเทคนิคต่าง ๆ พาไปตีแบด ไปเมา เลี้ยงข้าว เลี้ยงเหล้า แบกรับปัญหาของสมาชิกทุกคน … มีเรื่อง พี่โบ๊ตเปิดก่อน มีเรื่องไปแล้ว พี่โบ๊ตประกันให้ โดนหลอก พี่โบ๊ตซ้ำเติม 55 ว่าไง จุล ไปดูเขาชนไก่กัน  …

หากใครถามว่า วงมะลิ มีชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไง  ก็จะตอบเขาไปว่า

พวกเราเดินทางกันด้วยเรือ เรือลำใหญ่ที่มั่นคง เรือลำใหญ่ที่แสนอบอุ่น

ส่วนชื่อเรือน่ะรึ ..

”บานาน่า โบ๊ต ” ครับ